การที่เราไปว่าเขาว่าบ้าได้อย่างสะดวกใจ ไม่เคอะเขิน ก็เพราะ เราไม่รู้จักเขานั่นเอง คือใครก็ไม่รู้ ด่าได้เต็มที่ เขาไม่รู้จักเรา ไม่มีผลกระทบต่อเรา  ถ้าคนที่ทำเป็นเพื่อนสนิทเราล่ะ แรกๆ คงตกใจ เฮ๊ย เพื่อนสนิทเรา ทำไมทำแบบนั้น คงพยายามเข้าใจ และพูดกันดีๆ เตือนแบบรักษาน้ำใจสุดๆ คงไม่ไปด่าเขาแบบเสียๆ หายๆ เพราะเรารู้จัก ธรรมชาติของคนๆ นั้น

ทำไมเราถึงปฏิบัติตัวแบบสอง สาม มาตรฐานแบบนั้นล่ะ เพราะเราสนิทกับใคร เราก็มีความผูกพันกับคนนั้น เป็นความชอบ ความรัก ในฐานะ เพื่อน แฟน หรืออะไรก็แล้วแต่ โอกาสที่เราจะไปด่าคนที่เรารักว่า บ้า มันก็น้อยกว่า การไปด่าคนที่เราไม่รู้จัก

ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ ในเมื่อเราไม่รู้จักคนนั้นๆ เราสามารถด่าเขาได้หรอว่าบ้า? จริงๆ มันไม่ควรทำนะ (แต่มันยากนะ ผมก็ทำอยู่เรื่อยๆ เวลาไม่พอใจใคร) เพราะว่า เราไม่รู้จักเขาไง ถ้าเรารู้จักเขา เราอาจจะไม่ว่า ไม่ด่าเขา รุนแรงแบบนี้ก็ได้ เราคงพยายามเข้าใจเขามากกว่า

One Flew Over the Cuckoo's Nest

เมื่อได้ดูหนังเรื่อง One Flew Over the Cuckoo’s Nest เรื่องนี้มันผุดเข้ามาในสมองผม ทำให้ผมคิดทบทวนอยู่นานทีเดียว หนังเรื่องนี้ได้รางวัลออสการ์ 5 สาขาใหญ่ ทั้ง ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (แจ๊ค นิโคลสัน) นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม และ บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม  เนื้อเรื่องก็คือโรงพยาบาลบ้าแห่งหนึ่ง ได้รับเอา แมคเมอร์ฟี่ (แจ๊ค นิโคลสัน) ชายหนุ่มที่ถูกจับข้อหาพรากผู้เยาว์ แต่แกล้งทำเป็นบ้า เพื่อจะไม่ต้องเข้าคุก ด้วยการที่เป็นคนชอบแหกกฎ เขาจึงต้องเผชิญหน้ากับนางพยาบาลแรทแชท ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี๊ยบ เธอเป็นคนที่มีหลักเกณฑ์ แบบแผน ทุกอย่างต้องเป๊ะๆ ตรงเวลา ไม่มีการผ่อนปรน

ครั้งหนึ่ง แมคเมอร์ฟี่ พยายามจะขอดูเบสบอลรายการ เวิร์ล ซีรีย์ ก็เหมือนฟุตบอลโลก ที่แฟนๆ จะไม่พลาดการถ่ายทอดสด แต่แรทแชท บอกว่าต้องขอโหวตจากคนในกลุ่มว่า เห็นด้วยไหม ปรากฎว่า ในกลุ่มได้เสียงชนะแล้ว แต่แรทแชทกลับบอกว่า ไม่ได้นะ ต้องเสียงเกินครึ่ง จากคนทั้งหมดในห้องเลย ทำให้ แมคเมอร์พี่ ต้องเดินไปรอบห้องขอเสียงโหวต สุดท้ายก็ได้คนครบ แต่แรทแชทบอกว่า หมดเวลาโหวต มันชัดเจนเลยว่า แรทแชท จะไม่ยอมเปลี่ยนกฎที่ตั้งไว้ ต่อให้พยายามยังไงก็ไม่มีทางเปลี่ยน

ต่อมา แมคเมอร์ฟี่ ก็ก่อเรื่องอีก พาเพื่อนๆ หนีออกจากโรงพยาบาล ไปแล่นเรือ ซึ่งก็สร้างความสนุกสนานให้กับเพื่อนๆ เป็นอย่างมาก ก็น่าสงสารเหมือนกันนะ ว่า พอเป็นคนบ้าแล้ว เขาแทบไม่มีอะไรสนุกๆ ทำเลย ทำแต่เรื่องเดิมๆ ซ้ำไป ซ้ำมา คิดง่ายๆ ว่า มันจะรักษาอาการบ้าได้ยังไง สุดท้าย ทุกคนโดนจับกลับมาโรงพยาบาล หมอต่างๆ ก็วินิจฉัย แล้วว่า แมคเมอร์ฟี่ ไม่ได้มีอาการวิกลจริต เขาแค่คนที่ชอบทำอะไรบ้าๆ แค่นั้นเอง แต่แรทแชทกลับแย้งความเห็นของทุกคน ขอตัวแมคเมอร์พี่ไว้ โดยบอกว่าจะรักษาเขาเอง แมคเมอร์ฟี่เองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวว่า เขาคงไม่ได้ออกไปแน่ จึงพยายามหนี เขาวางแผนโดยการพาเพื่อนสาว มามอมเหล้า ผู้คุม แต่สุดท้าย เขากลับเมา จนไม่ได้ออกไป ซึ่งทำให้ เพื่อนของเขาคนหนึ่ง ที่มีอาการชอบทำร้ายตัวเองอยู่แล้ว โดนลงโทษอย่างหนัก แต่จุดแตกหักอยู่ที่ เพื่อนคนนั้นตัดสินใจฆ่าตัวตาย ทำให้แมคเมอร์ฟี่ สติแตก เขาคิดว่าเป็นความผิดของแรทแชท จึงพยายามฆ่าแรทแชท แต่ไม่สำเร็จ เขาโดนลงโทษอย่างหนัก เอาไฟฟ้าช๊อตสมอง จนเสียสติ ไม่เหลือสภาพ กลายเป็นคนบ้าโดยสมบูรณ์แบบ

สุดท้ายหนังเรื่องก็จบแบบโศกนาฎกรรมที่สะเทือนใจผมมาก บางทีเราก็เหมือนนางพยาบาลแรทแชท ที่อยู่กับคนบ้า ที่เธอไม่ได้รู้จัก เธออาจจะผูกพันกับคนไข้ก็ได้ แต่เธอไม่ได้มองคนไข้ของเธออย่างเข้าใจ เธอมองแต่ว่า คนไข้ที่วิกลจริต ก็ต้องถูกรักษา ตามแบบแผนของโรงพยายาบาล ซึ่งบางครั้ง มันก็อาจจะไม่ได้ถูกต้องทั้งหมด จากมุมมองของหนัง เราเห็นเลยว่า ทุกคนในโรงพยาบาล มองคนบ้า ว่าเป็นคนบ้าที่ไม่มีความหวัง หนักกว่านั้นก็คือ มองเขาว่าไม่ได้เป็นคนเหมือนกับเรา

คือ ถ้าเมื่อใดก็ตาม เรามองคนอื่นว่า ไม่ได้เป็นคนเหมือนกับเรา ไม่ดีเหมือนเรา เป็นคนป่วยที่ไม่มีทางรักษาแล้ว เราจะปฏิบัติตัวกับเขาอีกแบบหนึ่ง เราไม่แคร์เขา ไม่สนใจว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร และถ้าคนเหล่านั้นมาทำให้เราเดือดร้อนเข้า เราอาจจะพูดว่า ไปตายซะก็ดี หรือ เมื่อไหร่จะตายซะที

ในฐานะที่ผมเป็นคริสเตียน ผมว่า ยังไงก็แล้วแต่ เราไม่ควรจะไปถึงจุดนั้น เพราะพระเจ้าสร้างทุกคนให้เกิดมาโดยมีวัตถุประสงค์ เป็นคนเหมือนกัน เท่าเทียมกันในฐานะมนุษย์  ต่อให้ใครมาทำบ้ากับเราขนาดไหน ผมว่า เขาก็ยังมีความหวังที่จะเปลี่ยนแปลง ทำยังไง เราจะไม่รู้สึกว่าเขาเป็นคนไกลตัว ทำยังไงเราจะผูกพันกับเขาได้ แม้คนที่บ้าๆ ที่แหล่ะ บางที ถ้าได้คุยกับเขา เขาอาจจะไม่บ้าอย่างที่คิดก็ได้

โดยที่เราไม่รู้ตัว บางทีเราอาจจะทำบางอย่างที่คนอื่นคิดว่าเราบ้า บ้างก็ได้ ถ้าเราเป็นแบบนั้น เราอาจจะอยากได้รับความเห็นใจเหมือนกันนะ เพราะฉะนั้น ถ้าเราเจอคนที่เราคิดว่าบ้า อย่างน้อยที่สุดพยายามเข้าใจเขาบ้าง มีความหวังในตัวเขา ที่สำคัญ อธิษฐานเผื่อคนบ้านี่แหล่ะ บางทีเราก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่ทำได้

Yellow Cab Co. makes a stop in Oakland

ดังเช่น เพลง Big Yellow Taxi ของ Joni Mitchell ศิลปินระดับตำนานที่ถ่ายทอดความรู้สึกของเธอ เมื่อเธอไปเยือนเกาะฮาวายเป็นครั้งแรก “ฉันนั่ง Taxi ไปโรงแรม และเมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น รูดม่านออก มองไปไกลๆ ก็พบกับเทือกเขาเขียวขจีสวยงามมาก แต่เมื่อฉันมองลงมาด้านล่างกลับเจอลานจอดรถที่ใหญ่มากไกลสุดสายตา นั่นแทบทำให้หัวใจฉันแตกสลาย มันทำลายสวรรค์ที่สวยงามจนหมดสิ้น เวลานั้นฉันนั่งลงเขียนเพลงนี้ขึ้นมา” เธอเปิดเผยที่มาของเพลงไว้ในบทความของ Alan McDougall ตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษที่ 70

Joni Mitchell Live

นับเป็นเวลากว่า 40 ปีแล้วที่เพลง Big Yellow Taxi ได้เป็นแทนของแนวคิดการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม และเสียดสีการกระทำที่น่าขันของมนุษย์เรา เช่นในประโยค They took all the trees / Put ‘em in a tree museum / And they charged the people / A dollar and a half just to see ‘emก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงของเกาะฮาวาย มี พิพิธภัณฑ์ป่าไม้ชื่อ Foster Botanical Garden และเก็บเงินค่าเข้า 1 – 5 ดอลลาร์ เหมือนกับพยากรณ์ว่า ต่อไปต้นไม้จะค่อยๆ หมดไป จนเหลือแค่ในพิพิธภัณฑ์เท่านั้น หรือท่อน Hey farmer farmer / Put away that DDT * now / Give me spots on my apples / But leave me the birds and the bees / Please! ที่เรียกร้องให้ชาวสวนทั้งหลายเลิกใช้ DDT แล้วปล่อยให้แอปเปิลเป็นรูบ้าง คือไม่ต้องกังวลเรื่องนกและผึ้งที่จะมาทำลายผลผลิตของชาวสวนมากเกินไป
แม้ว่าแนวคิดแรกของเพลงมาจากการที่อยากจะสื่อสารเรื่องสิ่งแวดล้อม แต่การจะพูดเรื่องสิ่งแวดล้อมแบบตรงๆ ก็ดูจะไม่มีศิลปะเท่าใดนัก การเลือกที่จะเปรียบเทียบกับความรัก และการสูญเสียคนรัก จึงเป็นแนวคิดที่ฉลาดมากๆ เนื้อเพลงตรง Late last night / I heard the screen door slam / And a big yellow taxi / Took away my old man จึงบอกกล่าวเรื่องราวของคนรักคนเก่าที่ได้ขึ้นรถแท็กซี่สีเหลืองคันใหญ่จากไปเมื่อกลางดึก

Foster Botanical Garden (general_view) - Honolulu, HI

ถ้าจะให้เปรียบเทียบเพลงนี้กับหนัง มันน่าจะออกแนว Romantic Comedy มากกว่า Drama เพราะมีท่อนหยิกกัดให้เจ็บๆ คันๆ แบบพอประมาณ ซึ่งก็เข้ากับดนตรีของเพลงนี้ที่ออกแนวสนุกๆ มีท่อนฮุคที่ติดปากได้ง่ายมากๆ สนุกขนาดที่ว่า Mitchell เองได้บันทึกเสียงหัวเราะขณะร้องเพลงลงไปด้วย

Big Yellow Taxi เวอร์ชันแรก บรรจุอยู่ในอัลบั้มLadies of the Canyon (1970) และได้ตัดเป็น Single แรกของ Joni Mitchell โดยเข้า Billboard Hot 100 สูงสุดอันดับที่ 67 ในขณะที่ฝั่งอังกฤษ เพลงนี้ได้ขึ้นถึงอันดับ 11 ต่อมาเธอออกเวอร์ชันบันทึกการแสดงสดในปี 1975 ก็ได้รับการตอบรับมากขึ้นไปอีก ไปไกลถึงอันดับที่ 24

จนถึงทุกวันนี้ Big Yellow Taxi ถูกนำมาทำใหม่จากศิลปินต่างๆ มากถึง 255 ศิลปิน ซึ่งเวอร์ชันที่มีชื่อเสียงก็คงจะหนีไม่พ้นของ Amy Grant ที่ออกมาตั้งแต่ปี 1994 อยู่ในอัลบั้ม House of Love ที่มีการเปลี่ยนเนื้อเพลงบางช่วงตามที่ Mitchell ได้ขอเอาไว้ โดยสามารถขึ้น Billboard Hot 100 ที่อันดับ 67 และ Billboard Hot Adult Contemporary Tracks ในอันดับที่ 18

แต่เชื่อว่าในช่วงไม่กี่ปีนี้หลายคนคงจะรู้จักเพลงนี้จากเวอร์ชันปี 2003 ของ Counting Crows ที่มี Vanessa Carlton มาร้อง Back-up ให้ เพลงนี้บรรจุอยู่ใน Soundtrack หนังเรื่อง Two Weeks Notice และได้กลายเป็นเพลงฮิตอีกครั้ง สามารถเข้าสู่อันดับ 42 ของ Billboard Hot 100 และ อันดับ 5 ของ Billboard Adult Top 40

Big Yellow Taxi
by Joni Mitchell

They paved paradise
And put up a parking lot
With a pink hotel *, a boutique
And a swinging hot spot

Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot

They took all the trees
Put ‘em in a tree museum *
And they charged the people
A dollar and a half just to see ‘em

Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot

Hey farmer farmer
Put away that DDT * now
Give me spots on my apples
But leave me the birds and the bees
Please!

Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot

Late last night
I heard the screen door slam
And a big yellow taxi
Took away my old man

Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot

They paved paradise
And put up a parking lot

© Siquomb Publishing Company

ถ้าเราฟังเพลงนี้ผ่านๆ หรือดู Music Video ของ Counting Crows เพลงนี้อาจเป็นแค่เพลงรักที่ฟังสบายๆ เพราะมีท่อน Chorus ที่ติดหูมาก โดยเฉพาะประโยคที่ว่า “They paved paradise and put up a parking lot” เราอาจจะไม่ได้สนใจความหมายของเพลงนี้ด้วยซ้ำว่าทำไมมันต้องปูพื้นสวรรค์โดยการผุดลานจอดรถขึ้นมา แต่ถ้าลองดูเนื้อเพลงให้ละเอียด เราก็จะเห็นถึงความตั้งใจของ Joni Mitchell ที่ต้องการใช้เพลงนี้สื่อสารให้คนฟังนึกถึงเรื่องสิ่งแวดล้อมกันมากขึ้น ในภาวะที่ความเจริญในรูปแบบของคอนกรีตและปูนกำลังคืบคลานเข้าไปทำลายความสวยงามของธรรมชาติจนหมดสิ้น

Hitch คืออะไร?

Hitch คือการรวมตัวกันของคนที่เรียกว่า มืออาชีพ ผู้เชี่ยวชาญในสาขาต่างๆ และคนที่อยู่ระหว่างการเดินทางไปสู่ความเป็นมืออาชีพ โดยมีความเชื่อว่า แม้แต่ละคนจะมี อาชีพ ตำแหน่ง ฐานะ และประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างกันไป เขาสามารถอยู่ในฐานของ “ผู้ให้” ได้ ฉะนั้น จึงไม่จำเป็นว่า “คนที่ด้อยกว่า” จะต้องเป็นผู้รับอย่างเดียว เขาสามารถเป็นผู้ให้ได้เช่นกัน

The story of Hitchhiking

วัฒนธรรมของ การโบกรถ (Hitchhiking) เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นนานมาแล้วทั่วโลก เป็นการขอความช่วยเหลือของ คนโบกรถ (Hitchhiker) ที่ต้องการความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้าที่มีรถหรือยานพาหนะ เพื่อเดินทางไปสู่จุดหมาย ซึ่งอาจจะเป็นระยะทางสั้นๆ หรือระยะทางไกลก็ได้ ทั้งนี้ การโบกรถ อาจจะมีสาเหตุจาก การไม่มีรถเป็นของตัวเอง ไม่มีเงินเพื่อการเดินทาง หรือเพราะว่าอยู่ในพื้นที่ห่างไกล นานๆ จะมีรถโดยสารผ่านมาสักคัน แต่ก็มีเหตุผลอื่นๆ ด้วย เช่น ต้องการความท้าทาย ความสนุก ตื่นเต้น ประสบการณ์ใหม่ๆ ในการเดินทางที่ได้พบเจอคนแปลกหน้า

ในปัจจุบัน การจะโบกรถเพื่อเดินทาง อาจจะไม่สามารถทำได้ง่ายๆ แล้ว เพราะสังคมได้เปลี่ยนไปมาก จึงเป็นการยากที่จะไว้ใจคนคนแปลกหน้า ซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้มาขึ้นรถ ขณะที่คนเองขับรถก็ไม่กล้ารับ เพราะกลัวจะโดนปล้น ส่วนคนที่โบกรถก็ไม่ใช่จะปลอดภัย ดีไม่ดีอาจะโดนคนที่ขับรถปล้นเอาก็บ้างได้

Hitch Culture

Hitch ตระหนักว่า การจะประสบความสำเร็จที่แท้จริง ไม่ใช่การมุ่งสู่ยอดปิรามิดเท่านั้น การที่เราจะยืนอยู่บนยอดปิรามิดคนเดียว โดยที่ต้องเหยียบหัวคนอื่นขึ้นไป หรืออยู่ข้างบนแล้วต้องคอยกันไม่ให้คนอื่นมาแย่งตำแหน่งเรา ไม่ใช่วัฒนธรรมของ Hitch ความสำเร็จที่แท้จริง คือ คนที่อยู่สูงกว่า ได้ก้าวลงมาดึงคนที่อยู่ต่ำกว่าให้ขึ้นไปด้วยกัน การเดินลงมา 1 ขั้น หรือ มากกว่านั้น หรืออาจจะลงไปอยู่บนพื้นและช่วยพาคนอื่นขึ้นไปสู่จุดที่สูงขึ้น เพื่อให้ทุกคน สำเร็จร่วมกัน เป็นสิ่งที่ Hitch ต้องการ ฉะนั้น เราจึงไม่ต้องกลัวว่า เมื่อขึ้นไปอยู่บนยอดปิรามิด เราจะเกิดความรู้สึก “ยิ่งสูงยิ่งหนาว” เพราะว่า บนยอดปิรามิด เรามีเพื่อนอยู่ด้วย และทุกคนก็อยู่ฉลองความสำเร็จร่วมกันกับเรา

ถ้าคุณต้องการร่วมกับ Hitch เพื่อสร้างวัฒนธรรมใหม่ของความสำเร็จ ที่ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง แต่พากันไปสู่ความสำเร็จ สามารถ Join Fanpage ของ Hitch ได้แล้ววันนี้

“ร่วมกันกับ Hitch ทุกคนสามารถสำเร็จได้”

ไม่ต้องตกใจว่าทำไมผมมี Email ที่ไม่ได้อ่านเยอะขนาดนี้ แต่สามารถดำเนินชีวิตได้แบบไม่สะทกสะท้าน ก็เพราะว่า Email ทั้งหลายมันไม่ได้จำเป็นต่อการใช้ชีวิตของผมขนาดนั้น ผมแค่ต้องการอัพเดตตัวเองไม่ให้ตกเทรนด์ โดยการเปิดรับข่าวสารทุกทาง โดยเฉลี่ยผมจะได้เมล์จาก Gmail วันละ 20-50 เมล์ ก็แค่ 7,300 – 18,250 อีเมล์ต่อปีเท่านั้น (เฉพาะ Gmail เน้น!) และถ้านับวันที่ผมเปิดอีเมล์ครบในแต่ละวัน ก็คงจะไม่ 30 วันต่อปี ที่เหลืออ่านได้ไม่เกินครึ่ง เมื่อมันสะสมไปเรื่อยๆ ปีละ 5,000 เมล์ 4 ปี ก็ถึง 2 หมื่นแล้ว

ที่มาของ อีเมล์จำนวนมาก เรียกว่าถ้าเป็นกระดาษ คงเต็มห้องผมแบบไม่ต้องสงสัย ก็คือ

1. ข่าวจากศิลปินที่ผมไป subscribe เอาไว้ น่าจะประมาณ 100 ศิลปิน ซึ่งมีเกินครึ่งที่ส่งเมล์มาทุกอาทิตย์
2. Notification จาก Gmail ที่ผมไปเลือก ให้ส่งข่าวตาม Keyword ที่ผมเลือกไว้ 5 อัน ซึ่งอันนี้ส่งบ่อยมาก วันละ 5 – 10 เมล์ ได้
3. Notification จาก facebook อันนี้แรงสุด ประมาณวัน 10 – 20 เมล์ ใครเม้นท์ ใคร Post ใคร add มันส่งเมล์มาหมด สารภาพว่า เพิ่งเอาเตือนออกเมื่อวานนี้เอง
4. Subscribe จากเว็บที่เราสนใจ อันนี้มีเยอะมาก ทั้งแมกกาซีน GQ, Esquire, Spa, Marta Stewart (เว็บมันสวย แต่ไม่ได้อ่านเลย) เว็บข่าว และอีกมากมาย เรียกว่าเจออะไรใหม่ๆ ก็ไป Subscribe เรื่อยๆ เพิ่งตัดสินใจเมื่อวานว่าจะไปเอาออกให้หมด
5. เมล์เรื่องงาน เมล์เพื่อนๆ จริงๆ น้อยมาก ถ้าเทียบกับ 4 ข้อข้างบน

เมื่อก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นปัญหาอะไร จนกระทั้งได้อ่านหนังสือ The 4-Hour Workweek ของ Timothy Ferriss ที่เพิ่งซื้อเมื่อปลายปีที่แล้ว และเริ่มอ่านมาได้ 1 อาทิตย์ แล้ว ทีแรกก็อยากรู้ว่าทำงานยังไง แค่ 4 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ แต่มีเงินใช้ แถมได้ท่องเที่ยวเรื่อยๆ ไปๆ มาๆ เลยเจอแนวคิดที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตผมเลยก็ได้ คืออ่านได้ประมาณ 90 หน้า ก็เจอคำแนะนำให้ปิดรับข่าวสารทุกอย่าง เช็คเมล์ 2 ครั้งต่อวัน ตั้งข้อความอัตโนมัติในอีเมล์ เพื่อจะบอกทุกคนว่าเรายุ่งมาก เพื่อที่เราจะมุ่งไปที่การทำงานให้มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลที่สุด

และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่ผมลองทำตามคำแนะนำของ Timothy โดยการเปิดเมล์ 2 ครั้ง ช่วงเที่ยง กับ 4 โมงเย็น ซึ่งผมก็เปิด Twitter และ Facebook ช่วงนั้นไปด้วยเลย แถมเปิด MSN ด้วย ทุกอย่างจะพยายามอยู่ใน 2 ช่วงนั้น เผื่อว่าใครมีอะไรเมล์เรื่องงานมา ถ้าคนมาทักนานๆ ใน IM ก็จะพยายามคุยให้น้อยที่สุด แล้วบอกเขาว่า ไม่มีเวลา ถ้าด่วนก็ให้โทรมา

ปรากฎว่าวันแรกของการทดลอง ได้ผลมาก ออกแบบเว็บได้ 5 หน้า แถมยัง Tweet และ Post เรื่องงานใน Facebook ได้ด้วย รู้สึกงานที่ทำออกมาเร็วและมีคุณภาพ และได้เนื้อๆ มาก ไม่มีน้ำเลย เวลาทำงานก็เปิดเพลงฟังตลอด ขนาดหัวหน้ายังไม่ยอมให้มารบกวนเลย ไม่รวมถึงแฟนที่ปกติแชตกันตลอด ต้องตัดเลย ผมอาศัยเวลาตอนเช้า ก่อนทำงาน ตอนพักเที่ยง และตอนเลิกงานคุยกับแฟน ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้ความรักจืดจางลงแต่อย่างใด

การทดลองครั้งพบว่า ผมเสียเวลาในแต่ละวันเยอะจริงๆ ทำให้เราไม่มีเวลา และยุ่งกับอะไรก็ไม่รู้ ดีนะที่ยังรู้ตัวตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าทำไมเราถึงได้มาบรรลุกันตอนนี้ ก็ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่ผมกำลังต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเอง และพยายามหาเวลาทำบางที่ผมอยากทำมากขึ้น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นแบบผมบ้าง จะลองเอาไปทำตามบ้าง ก็ไม่ว่ากันครับ

ใครเป็นคนคิดนะว่า ปีใหม่แล้ว ถึงเวลาจะต้องเริ่มทำสิ่งใหม่ซะที จะว่าไปมันก็แค่จุดแบ่งใน Timeline ระหว่างปีเท่านั้นเอง คือ เมื่อวานเป็นปี 2009 แต่อีกวันถัดมามันกลายเป็น 2010 มันแทบจะไม่มีความแตกต่างอะไรเลย อากาศก็ร้อนเหมือนเดิม (หน้าหนาวนะนั่น) ถึงแม้ว่าในเชิงกายภาพมันไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาก แต่มันกลับมีความหมายในเชิงสัญลักษณ์ คือ ปีใหม่ก็มีข้อดีที่ว่า เป็นจุดเตือนเราให้ทำอะไรสักอย่าง ไม่ว่าทั้งปีมันจะเหลวแหลกแค่ไหนก็ตาม และเป็นจุดนับของเวลาที่บอกว่าผ่านมาแค่ไหนแล้ว น่าจะเป็นจุดที่สอง มีความสำคัญรองลงไป เมื่อเทียบกับวันเกิด เพราะว่า “วันเกิด” เราสามารถเตือนตัวเองได้ แต่กับ “ปี” นี่ เราอาจจะโดนสังคมกดดันว่า ปี 2010 แล้ว ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้างหรือยัง สำหรับผม คำตอบก็คือ เป็นชิ้นๆ แล้ว แต่ต่อกันแล้วเป็นอะไรก็ไม่รู้ 555

ถ้าปีใหม่มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น ถามว่าเราควรปล่อยให้มันผ่านไปไหม คำตอบคือไม่ควร ถ้าอยากจะเปลี่ยนแปลง ก็เปลี่ยนมันตอนนี้เลย ไม่ต้องรอถึงปีใหม่ หรือวันเกิด คิดได้เมื่อไหร่ว่าอยากจะเปลี่ยนแปลงอะไร ก็ทำมันเลย อย่าปล่อยให้มันเปลือง RAM สมอง ในหนังสือ “Getting Things Done” ของ David Allen บอกเราว่า สมองเราจะมีบางส่วนที่มีการทำงานเหมือนกับ RAM เป็นแค่หน่วยความจำชั่วคราว ที่ออกแบบมาเพื่อเก็บข้อมูลในระยะเวลาสั้นๆ เพื่อให้ CPU ประมวลผล ถ้าเราไม่ยอมเอามันไปประมวลผลซะที RAM ก็จะเต็ม มันทำให้การทำงานของ COM ช้าลง เมื่อข้อมูลมัน Load เยอะขึ้น รับรองว่า เราทำงานช้า และเผลอๆ อาจะไม่ทันเวลาด้วย แนวคิดของหนังสือเล่มนี้ก็พยายามบอกให้เราเคลียร์ทุกอย่างให้เร็วที่สุด ทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ แปลงที่ทุกอย่างที่อยู่ในใจเราให้กลายเป็น Action ให้เร็วที่สุด เมื่อนั้นเราจะมีประสิทธิภาพในการทำงานมากขึ้น

การเคลียร์ทุกอย่างให้เร็วที่สุดก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ผมตั้งใจจะทำในปี 2010 คือ พยายามจะเคลียร์ทุกอย่างเพื่อเราจะมีเวลาว่างมากขึ้น ทำอะไรที่เราอยากจะทำได้มากขึ้น มีเวลาให้เพื่อนๆ ครอบครัว คนรอบข้างมากขึ้น แค่ทำสิ่งนี้ได้ในปีนี้ มันก็น่าจะสุดยอดมากแล้ว

อยากเปลี่ยนอะไร มาเริ่มทำกันตั้งแต่วันนี้เลยนะครับ เพราะขนาดผมตั้งใจจะเริ่มเขียนมากขึ้นอีกครั้ง คิดหลายเดือนแล้ว แต่กว่าจะตัดสินใจทำมันจริงๆ ก็เมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี่เอง ซึ่งก็เลยปีใหม่มาหลายวันแล้ว

The Idea Storm Poster

Client: In Search of Sanuk
Media: Poster

In Search of Sanuk (ISOS) is a community where people can collaborate on ways to change the world around them.

Software

• Photoshop
• Illustrator

The theme of HELP LIVE event is “HELP LIVE – THEIR TOMORROW STARTS WITH US, TODAY”. And yes tomorrow will have a concert and many artist will come such as khun Tong “Save The Last Piece”, khun Oat “Street Funk Rollers”, khum Beam Jaruwan, khum Too and Champ “Love Is”, “Jui Jui” and “PICK STRIP”.

If you want to join this even,  it will be at the 11th of September, 2009 at Chuvit Park, Bangkok! haha this Friday, feel free to involve this event and give back to the orphans.

For more detail about HELP LIVE: www.helplive.org

HELP LIVE Poster designed by Amy

เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ผมได้ช่วยตัดต่อวิดีโอตัวหนึ่งเพื่อโปรโมตโครงการ HELP LIVE ซึ่งได้เอาไปเปิดแนะนำโครงการในโบสถ์ Newsong เรียบร้อยแล้ว ต้องกราบขออภัยด้วย ถ้าใครแวะเข้ามาเว็บนี้แล้วเพิ่งรู้ว่ามีงานนี้ เพราะงานจะมีขึ้นใน วันศุกร์ที่ 11 กันยายน ปี 2009 ซึ่งก็คือพรุ่งนี้นี่เอง คลิกดูวิดีโอโปรโมตงานได้ข้างบนเลยครับ

งานนี้มีชื่อว่า “HELP LIVE – THEIR TOMORROW STARTS WITH US, TODAY” แหมพรุ่งนี้จริงๆ ซะด้วย (พรุ่งนี้ของผม) งานเริ่มต้นตั้งแต่เวลา 4 โมงเย็น ถึง 2 ทุ่ม ที่สวนสาธารณะชูวิทย์ ถ้ามารถไฟฟ้า ก็ลงสถานีอโศก แล้วเดินตรงมาเรื่อยๆ อยู่ฝั่งซ้ายมือ (คุณชูวิทย์ให้ใช้ที่ฟรี ใจดีมาก)

นอกจากนี้ยังมีศิลปินมาร่วมแสดงโดยไม่คิดค่าตัว อันได้แก่ พี่โต้ง Save The Last Piece / พี่โอ๊ต Street Funk Rollers / พี่บีม จารุวรรณ / คุณตู่ คุณแชมป์ เลิฟอีส / คุณจุ๋ย จุ๋ยส์ / PICK STRIP

กิจกรรมอื่นๆ นอกจากคอนเสิร์ตก็มีให้ร่วมสนุกด้วยนะ ขนม น้ำ โปสสะก๊าด ถุงผ้าทำมือ เสื้อยืดโครงการ วาดภาพเหมือน

งานนี้ ฟรี ไม่เสียค่าเข้า บริจาคเงินตามน้ำใจที่มีให้กัน ถ้ามีเวลาก็แวะมาได้ครับ มาไม่ยาก ได้สนุกและได้ช่วยเหลือเด็กๆ ด้วย

ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ HELP LIVE เข้าไปดูที่ www.helplive.org

Bangkok, August 31st, 2009 – Following the success of the first global Twestival on February 12^th 2009, in which 202 cities participated, Twestival returns in September with a local twist on “Twestival” – the volunteer-run, charity fundraising events for people who know each other through the micro-blogging service twitter.com. The Bangkok event will take place on the Friday the 11th of September at Frasier Suites Sukumvit raising funds for the Sangklaburi, Thailand based childrens’ homes, Baan Unrak and Baan Dada. The event merges local social and environmental causes, as organizers are also planning to offset the carbon emissions generated by the event in addition to providing funds for basic needs and education costs to the orphanages.

The first 24-hour “‘tweet-up’ with a social conscience” inspired thousands and raised $250,000 for the clean water charity, Charity: Water, and the upcoming Twestival Local event looks to be even bigger. Twestival Local again gives every city in the world the chance to hold their own Twestival, but this time they can choose their own local charity. Twitter users in Bangkok chose Baan Unrak and Baan Dada childrens’ homes, details of which you can see at www.bangkok.twestival.com.

Volunteer teams in Bangkok and cities across the world have come together to survey their communities, nominate causes, plan events, gather sponsors and raise funds. Bangkok Twestival organizer Dwight Turner said, “Twestival gives would be change makers an outlet by providing knowledge and guidance whereby they can create change in their own communities. We’re excited about Twestival in Bangkok and working with our great team of volunteers and sponsors to raise funds for these two orphanages.”

The Bangkok twitter-festival or twestival has taken the theme, “LUSH, Bangkok’s Green Night Out” and is organized in partnership with In Search of Sanuk, Green Networking Days, and the Frasier Suites Sukumvit. Global partners for Twestival include Amiando, Citrix Online, Blurb and Causecast. For further details on partners, planning, and the progress of this event, go to http://bangkok.twestival.com/ or follow updates on twitter at http://twitter.com/bkktweetup .

LUSH – Bangkok’s Green Night Out

ยิ่งใหญ่กว่าทุกครั้ง – Twestival Local 2009 ได้มาถึงกรุงเทพแล้ว

กรุงเทพ, 31 สิงหาคม 2552 – ตามติดความสำเร็จของงาน Twestival ระดับโลกที่มีขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2552 ที่ผ่านมา โดยครั้งนั้นมีเมืองมากถึง 202 แห่งเข้าร่วม และ Twestival จะมาจัดอีกครั้งในเดือนกันยายนพร้อมกับความเปลี่ยนแปลงในระดับท้องถิ่น ซึ่งมีทั้งการเป็นอาสาสมัคร กิจกรรมระดมเงินบริจาคเพื่อการกุศลสำหรับทุกคนที่รู้จักกันผ่านทางบริการบล็อคขนาดจิ๋ว (Micro Blog) ที่ชื่อ Twitter.com ซึ่งอีเว้นท์ในกรุงเทพจะจัดขึ้นในวันศุกร์ที่ 11 กันยายน ที่ Fraiser Suites สุขุมวิท โดยจะหาเงินทุนให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใน อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นที่ตั้งของ ”บ้านอุ่นรัก” และ “บ้านดาดา” อีเว้นท์ที่จัดขึ้นนี้เป็นการผสมผสานอุดมการณ์ทางสังคมและสิ่งแวดล้อมในระดับท้องถิ่น ที่ผู้จัดงานได้กำลังวางแผนที่จะชดเชยการปล่อยคาร์บอนที่ถูกสร้างโดยอีเว้นท์ต่างๆ ยิ่งไปกว่านั้น ได้จัดเตรียมทุนสำหรับความต้องการขั้นพื้นฐานและค่าใช้จ่ายด้านการศึกษาให้กับเด็กกำพร้าด้วย

งาน “Tweet-up โดยมีจิตสำนึกเพื่อสังคม’ แบบ 24 ชั่วโมงที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกนั้น ได้ให้แรงบันดาลใจกับคนนับพันและระดมเงินได้ถึง 250,000 เหรียญสหรัฐ โดยบริจาคน้ำดื่มสะอาดให้กับ Charity: Water และงาน Twestival Local ดูเหมือนมันจะใหญ่มากขึ้นๆ และ Twestival Local ได้เปิดโอกาสอีกครั้งสำหรับทุกๆ เมืองในโลกที่จะจัดงาน Twestival ของตัวเอง แต่ครั้งนี้ให้เลือกทำการกุศลในท้องถิ่นด้วย ซึ่งผู้ใช้ Twitter ในกรุงเทพได้เลือกสถานเลี้ยงเด็ก บ้านอุ่นรัก และ บ้านดาดา รายละเอียดทั้งหมดคุณสามารถดูได้ที่ www.bangkok.twestival.com

ทีมอาสาสมัครในกรุงเทพฯและเมืองต่างๆ ทั่วโลกได้มาร่วมกันสำรวจดูชุมชนของเขา ดูต้นเหตุทางสังคมที่น่าสนใจ วางแผนการจัดงาน ร่วมกับผู้สนับสนุน และระดมทุน Dwight Turner ผู้จัดงาน Bangkok Twestival กล่าวว่า “Twestival มาเปลี่ยนจากที่เป็นแค่ผู้ระบายสินค้า มาเป็นการให้ความรู้และคำแนะนำที่พวกเขาสามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงในชุมชนของตนเองได้ เราตื่นเต้นเกี่ยวกับ Twestival ในกรุงเทพ และกำลังทำงานกับทีมงานอาสาสมัครที่ยอดเยี่ยม รวมถึงผู้สนับสนุนในการระดมทุนช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทั้งสองแห่ง”

อีเว้นท์ Bangkok twitter‐festival หรือ Twestival ได้ใช้แนวคิดคือ “LUSH, Bangkok’s Green Night Out”และถูกจัดด้วยการทำงานร่วมกันระหว่าง In Search of Sanuk, Green Networking Days และ Frasier Suites สุขมวิท ขณะที่พาร์ทเนอร์ในระดับโลกกับ Twestival ประกอบด้วย Amiando, Citrix Online, Blurb และ Causecast สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเรื่องพาร์ทเนอร์ การวางแผน และความคืบหน้าของงานนี้ อยู่ที่ http://bangkok.twestival.com หรือไปตามอัพเดตใน Twitter ได้ที่http://twitter.com/bkktweetup

LUSH - Twestival Bangkok

Client: In Search of Sanuk (Donation for Twestival Bangokok)
Media: Banner (Website)

More information: http://bangkok.twestival.com

Software

• Illustrator

At the moment, I have hardly thought about a music industry. Just wondering that in the future how musicians sell their music. Even I’m not a musician, can’t play any instruments (but I think I did in 5 or 6 grade, just a melody piano in school’s orchestra. Anyway I didn’t go on in my talent. haha), just a listener. For that reason I’ve kept myself update about music news and nearly to be a guru (in my thought). I think I’m lack of music experiences, just a reviewer and wrote articles on some small magazines (Bridge, UPluz).

Apparently happened in my head, I’ve got the idea about “The Future of Selling Music” and I have 2 ways to do it.

1. Music becomes a niche product, A big company won’t play a big role or decrease his power. Not just in Thailand, nowadays we hardly find people who spend their money in CD or DVD for their favorite artists. When they produce 10 thousands or 100 thousands, they bet it with a massive promotion through many mass media. It looks like a bad business, not worth it. If they produce 10 thousand copies, they must put one’s heart and soul to sell their CDs. Think about the fact in Thailand now, to sell 100 thousand copies, it almost likes a day dream.
2. Mass music maybe won’t invest a lot in advertisement like before, it seems to be a different way from above that I’ll see many big sell albums in the future but won’t make through many mass advertisements like an old fashion. The artist will make a good music more than think about how to sell and make it hits. And a way to promote will change, Internet’ll take a big role more and more but not cost it too much. Now I see new artists make a hit through Myspace or YouTube such as Susan Boyle and the phenomenon likes this will regularly happen.

Derek Webb Store

As 2 ways above make artists begin to adjust, to make an album in a new way. Now I have 3 suggestions for who that want to be an artist or already an artist.

1. An artist should make a self-title album, a rookie will make it by himself. But who is with a record company will leave. Like “Get famous and leave the records” but not exactly that. Many artists got famous, many fans, before signed with the records. When the records found them, they saw the opportunities and signed them. From a thousand copies artist they become a hundred thousand copies or million. I think it’s Win-Win because the records got what they want and the artists too. But the artist who familiar with technology will see the opportunities to promote through Internet. They will leave the records to make and own album and sell it by themself. It’s a high risk, not easy to success. Now I’m waiting to see if they open the website and sell CDs how many they sell it. I can’t wait to see that result.
2. An artist should start a marketing with fan more than before, like give a privilege to them who buy CD which in the past they did nothing. Even they’re willing to give a couple hundred Baht but just got songs. Sometimes they was cheated by a special version CD, that release after the artists got hits but they brought it before. You know, like didn’t care fans, sometimes “Bonus track,” Bonus DVD”. It’s disgusting to do something like that.I think that idea comes from the records who want a money. But my idea, fans who buy CD will get a privilege such as fan club member further a discount for the concerts or t-shirt or get everything before an others.
3. An artist should sell their product in many different formats, not like today that they hope in t-shirt and concert selling. That means they must listen to the fans. For my idea, they may have 3 format of selling such as “Digital Format” that be MP3 only (iPod Quality 192 kpbs) to sell to a big market, for listener who like music but don’t want to pay a lot. I think the reasonable price should cheaper 10 times than CD price. If the average CD price in Thailand for about 200 Baht, that means the whole album will be around 20 Baht. Second format as I think is “CD+Digital”, like a valued added for who that buy CD, they can download the MP3 through a website and it costs 200 Baht. The last format, “CD+Digital+Video+T-Shirt”, they get physical CD and t-shirt and MP3 and video they can download it. Maybe only 400 Baht for the last format. Second or third format is for a real fan. If I suppose that the first format sells 10,000 copies, we get 200,000 Baht, the second sell 5,000 copies and get 1,000,000 Baht and the third sell 1,000 copies and get 400,000 Baht. The artist will totally earn 1,600,000 Baht for 1 album. That’s not including the income from concerts, t-shirts that is generated in the future. It’s not bad for the income likes this (you can see an example for the format of selling from Derek Webb that has 6 formats).

This is just my opinion that’s still just an idea, didn’t prove in the real case. Just only I want to write and submit it to you because I believe that the future will be like this If this model works, you can sell your music for only a thousand or 10 thousands but can survive. But if you can do a great marketing and great album, you can have a potential to sell a hundred thousands for the Digital or 10 thousands for the physical. Will rich, man.

Anyway, this blog will try update about the music industry and if any body has a good idea to share. Just keep dicussing in this website.

การขายงานเพลงแห่งอนาคต

Pre-oders from Switchfoot

ช่วงนี้ผมกำลังหมกมุ่น สนใจเรื่องอุตสาหกรรมดนตรีเป็นอย่างมาก คือเป็นความสงสัยส่วนตัวว่าต่อไปนักดนตรีจะขายเพลงของตัวเองยังไง แม้ว่าผมอาจจะไม่ใช่นักดนตรี เล่นดนตรีไม่เป็น (จะว่าไปก็เคยเล่นเป็นเมื่อตอนประถมเหมือนกัน แค่เป่าเมโลดี้ในวงดุริยางค์ แต่ก็ไม่ได้สานต่อความสามารถทางดนตรีแต่อย่างใด 555) แค่ฟังเพลงอย่างเดียว ทำให้ผมติดตามข่าวแนวๆ นี้ตลอดเวลา จนเกือบจะเป็นกูรูในด้านนี้กับเขาเหมือนกัน (คิดเอาเอง) ขาดเพียงอย่างเดียวคือไม่เคยทำงานเกี่ยวกับดนตรีกับเขาเลย เป็นอย่างมากก็แค่เขียนบทความเกี่ยวกับเพลงลงแมกกาซีนเล็กๆ (Bridge, UPluz)

อยู่ดีๆ ผมก็มีแนวคิดเขามาในหัวว่า ในอนาคตการขายเพลงมีแนวโน้มอยู่ 2 ทาง เท่าที่ผมพอจะมองเห็น คือ

1. งานเพลงจะกลายเป็น Niche ค่ายเพลงใหญ่ๆ จะลดบทบาทลง ทำไมผมถึงคิดแบบนั้น? เพราะว่าทุกวันนี้ ไม่ใช่แค่เมืองไทย เรามีคนจำนวนน้อยมากที่ยอมจ่ายเงินเพื่อซื้อ CD, DVD สำหรับศิลปินที่เขาชื่นชอบ การผลิตจำนวนหลักหมื่น หลักแสน มันต้องแลกมาด้วยการทุ่มทุนซื้อสื่อในการโปรโมตอย่างหนัก ซึ่งมันดูจะไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่นัก สมมติว่าปั้มมาหมื่นแผ่น กว่าจะขายได้ก็แทบจะปาดเหงื่อกันเลย เอาง่ายๆ ในเมืองไทยเวลานี้ หลักแสนแผ่นนี่เรียกว่าเป็นความฝันที่เลือนลางเหลือเกิน
2. งานเพลงที่เป็น Mass อาจจะไม่ต้องใช้การลงทุนด้านการโฆษณามากเหมือนแต่ก่อน มันดูสวนทางกับข้อแรกนิดๆ ตรงที่ว่า งานเพลงที่ขายได้ถล่มทลายจะมีให้เห็นกันเรื่อยๆ แต่อาจจะไม่ได้เกิดจากความพยายามที่จะขายให้ได้มากๆ โดยใช้โฆษณาแบบเก่าๆ ศิลปินจะมุ่งทำงานเพลงที่มีคุณภาพ มากกว่ามั่วคิดแต่เรื่องการขายอย่างไรให้ได้เยอะๆ และวิธีโปรโมตก็จะเปลี่ยนไป ช่องทางอินเทอร์เน็ตเริ่มจะมีบทบาทมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ใช้ต้นทุนไม่มากนัก เราจึงได้เห็นศิลปินเกิดใหม่ผ่าน Myspace หรือ YouTube มากขึ้นเรื่อยๆ เช่น ซูซาน บอยล์ เป็นต้น และต่อไปปรากฎการณ์แบบนี้จะมีให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ

ซึ่ง 2 แนวทางข้างต้น ทำให้ศิลปินต้องเริ่มปรับตัวกันได้แล้ว การทำอัลบั้มมันจะไม่ใช่แบบเดิมอีกต่อไปแล้ว ก็เลยมีข้อเสนอ 3 ข้อสำหรับใครที่คิดจะเป็นศิลปิน หรือเป็นศิลปินอยู่แล้ว

1. ศิลปินควรจะเริ่มทำงานเพลงกันเอง พวกหน้าใหม่ก็จะทำเพลงเองไม่สังกัดค่าย พวกสังกัดค่ายก็จะออกจากค่ายเพลง จะเรียกว่าดังแล้วถีบส่งค่ายเพลงส่งก็ว่าได้ แต่จริงๆ ก็ไม่ขนาดนั้น มีศิลปินมากมาย ที่ดังมาก่อนอยู่ค่ายใหญ่ คือมีฐานแฟนเพลงอยู่แล้ว แล้วค่ายเพลง มาเจอเข้า แล้วมองว่าน่าจะดังได้ ก็จัดการเซ็นสัญญาอยู่ในค่ายเพลง จากที่เคยขายได้หลักพันแผ่น ก็กลายเป็นหลักแสนหลักล้านเป็นต้น ผมว่าค่ายเพลงก็ได้ประโยชน์ไปแล้ว ศิลปินก็ได้ด้วย แต่ศิลปินที่ปรับตัวให้เข้ากับเทคโนโลยีได้ดี จะเริ่มมองเห็นช่องทางการโปรโมตผ่านอินเทอร์เน็ต ทำให้เขาออกจากค่ายเพลง เพื่อมาทำงานเพลงของตัวเอง แล้วขายเองด้วย จะว่าไปก็เสี่ยงเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าจะประสบความสำเร็จ ตอนนี้ก็รอดูอยู่เหมือนกันว่า ถ้าศิลปินเปิดเว็บไซต์ขาย CD เอง จะขายได้เยอะขนาดไหน ขายได้ถึงแสนหรือไม่ เป็นเรื่องที่น่าติดตามจริงๆ
2. ศิลปินควรจะเริ่มทำการตลาดกับแฟนเพลงให้มากขึ้น คือให้สิทธิพิเศษกับแฟนเพลงที่ยอมอุดหนุน CD มากกว่าแต่ก่อนที่แทบไม่ได้ทำอะไรเลยกับแฟนเพลง ขนาดเขายอมเสียเงินหลายร้อยบาท แต่ก็ได้แค่เพลงไปฟัง แถมยังน่าเจ็บใจมากๆ ที่แฟนเพลงที่ซื้อ CD ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ดันมากเจอ Special Version ออกมาขายโกยเงินทีหลังอีก คือ เหมือนไม่เห็นใจคนที่ซื้อไปก่อนเลย ทำ Bonus Track บ้าง แถม DVD บ้าง ผมว่ามันน่าเกลียดมาก ซึ่งแนวคิดแบบนี้น่าจะเป็นของค่ายเพลงที่หวังจะกอบโกยอย่างเดียว แนวคิดนี้คือแฟนเพลงที่ซื้อ CD อาจจะได้สิทธิพิเศษ เป็นแฟนคลับ แล้วอาจจะมีส่วนลดต่อเนื่องไป เช่น ซื้อตัวคอนเสิร์ตได้ถูกลง ซื้อเสื้อยืดราคาพิเศษ หรือได้อะไรก่อนคนอื่นเสนอ เป็นต้น
3. ศิลปินควรจะต้องขายผลงานในหลายรูปแบบมากขึ้น ไม่ใช่แบบตอนนี้ที่หวังจะขายแต่เสื้อยืด หรือคอนเสิร์ตกันอย่างเดียว นั่นคือจะต้องเข้าใจคนฟังมากขึ้น อาจจะต้องมีรูปแบบการขายให้เลือกมากถึง 3 แบบ เช่น “Digital Format” คือเป็น MP3 อย่างเดียว (iPod Quality 192 kpbs)  อันนี้จะเจาะตลาดกลุ่มใหญ่ คนที่ชอบฟังเพลง แต่ไม่ต้องการจ่ายเยอะ ราคาควรจะถูกกว่า CD ประมาณ 10 เท่า ถ้าเราคิดว่าเฉลี่ย CD แผ่นละ 200 บาท MP3 ทั้งอัลบั้มจะประมาณ 20 บาท แบบที่สองที่มองเห็นก็คือ “CD+Digital” อันนี้คือเป็น Value Added ให้กับคนที่ซื้อ CD ก็ได้จะไป Digital ไปพร้อมๆ กันเลย คือสามารถไปดาวน์โหลดจากเว็บไซต์ได้ทันทีในราคา 200 บาท แบบที่ 3 ที่มองเห็นก็คือ “CD+Digital+Video+T-Shirt” ที่จะได้ CD กับเสื้อยืดที่จับต้องได้ไป และ MP3 กับวิดีโอ ก็ไปดาวน์โหลดได้ในเว็บ อาจจะขายในราคา 400 บาท คือแบบที่ 2 และ 3 เป็นระดับของแฟนพันธุ์แล้วไง นี่ผมคิดง่ายๆ เอาเองนะว่า สมมติขายแบบแรกได้ 10,000 ชุด เราจะได้ไป 200,000 บาท แบบที่สองอาจจะได้ 5,000 ชุด ก็ได้ไปอีก 1,000,000 บาท แบบที่สาม ขายได้สัก 1,000 ชุด ได้ไป 400,000 บาท ศิลปินจะมีรายได้ รวมแล้ว 1,600,000 บาท ต่อการทำอัลบั้ม 1 ชุด นี่ไม่รวมการขายคอนเสิร์ต ขายเสื้อยืด ซึ่งอาจจะทำออกมาขายอีก ก็ดูมีรายได้ไม่น้อยเหมือนกันนะ (ลองดูตัวอย่างการขายอัลบั้มของ Derek Webb ได้ เขามีรูปแบบการขายถึง 6 แบบด้วยกัน)

คงต้องบอกอีกว่านี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวที่ยังไม่ได้ตกผลึก หรือพิสูจน์แล้วว่ามันจะสำเร็จ เป็นเพียงแค่แนวคิดที่อยากจะลองเขียน อยากลองเสนอดู เพราะผมเชื่อว่า ทิศทางมันมีโอกาสจะมาในแนวๆ นี้สูงมาก ลองดูจาก Model ที่นำเสนอ ศิลปินสามารถขายผลงานตัวเองในหลักพัน หลักหมื่น ก็สามารถจะเลี้ยงตัวเองได้ คือ ถ้าเกิดทำการตลาดๆ ดี เพลงดีจริง ก็มีโอกาสสูงที่จะมียอดขายแบบ Digital เป็นแสน หรือขาย CD ได้หลักหมื่นก็ได้ เรียกได้ว่ารวยกันเลยทีเดียว

ยังไงใน Blog นี้ผมจะพยายามนำเสนอแนวคิดในด้านอุตสาหกรรมดนตรีไปเรื่อยๆ ถ้าใครมีไอเดียดีๆ อยากมาแลกเปลี่ยนกัน ก็มาพูดคุยกันในในเว็บนี้ได้นะครับ

k7u5cad86v