แต่ก็มีอีกแนวคิดหนึ่ง คือ Sell A Band ที่ให้อิสระกับศิลปินมากกว่า เป็นเหมือนชุมชน คนรักเพลง ที่มีความเชื่อในศิลปิน ถ้าเราได้สมัครสมาชิกเว็บ เราจะถูกเรียกว่า Believer (ผู้เชื่อ) ราวกับจะตั้งคำถามกับเราว่า เราเชื่อไหมว่าวงนี้จะดัง ถ้าเราเชื่อ ก็จงควักกระเป๋าตังค์ของเราออกมาให้เขาไป 10 ยูโร โดยพลัน (จริงๆ แล้ว จำนวนที่จะให้ แต่ละศิลปิน แต่ละโปรเจค จะไม่เท่ากัน เพราะว่า แต่ละศิลปิน จะมีเป้าหมายในการระดมทุนแตกต่างกันไป

ตัวอย่างของเป้าหมายการระดมทุนของศิลปิน

• หาเงินบันทึกเสียง และ Mix เสียง อัลบั้ม
• หาเงินการทำแผ่น Master สำหรับอัลบั้ม
• หาเงินถ่ายมิวสิควิดีโอ
• หาเงินจ้างช่างภาคเพื่อถ่ายภาพสำหรับอัลบั้ม รวมถึงจ้างคนทำอาร์ตเวิร์ค
• หาเงินจัดทัวร์คอนเสิร์ต

หรือลองดูวิดีโอตัวนี้ น่าจะเห็นภาพมากขึ้น

แล้วถ้าเกิดเราจ่ายไปแล้ว เราจะได้อะไรกลับคืนมา

สิ่งเราจะได้รับ มันถูกเขียนใน Proposal ของศิลปินแล้ว ซึ่งสิ่งที่ให้ก็จะไม่เหมือนกันในแต่ละศิลปิน เช่น

• ฟรีดาวน์โหลดอัลบั้ม
• ให้แผ่นซีดีเวอร์ชั้นพิเศษ พวก Limited Editon สำหรับแฟนเท่านั้น
• แจกเสื้อยืด หมวก สติ๊กเกอร์
• ให้ Backstage Passes คือสามารถเข้าไปอยู่หลังเวทีได้ คือ ใกล้ชิดกับศิลปินมากที่สุด นั้นหมายถึงว่า เวลาวงเตรียมตัวขึ้นเล่นคอนเสิร์ต เราจะได้อยู่ร่วมทุกเหตุการณ์เลย
• ให้รายได้ส่วนแบ่งจากยอดขายซีดี หรือคอนเสิร์ต เหมือนเป็นหุ้นส่วนเลย

รายละเอียดย่อๆ ว่า ถ้าเราสนใจอยากสนับสนุนศิลปินต่างๆ เราจะทำอย่างไร

1. ค้นหาดนตรี เพลงที่เราชื่นชอบ ในเว็บจะมีชาร์ตเพลงว่า มีเพลงอะไรฮิต ศิลปินไหนกำลังฮอต เลือกหาศิลปินตามแนวเพลง
2. สนับสนุนศิลปินที่เราชอบ เราสามารถซื้อหุ้นของโปรเจคได้ โดยเฉลี่ยอยู่ที่ 10 ยูโร (ประมาณ 500 บาท)
3. เป็นโปรโมตเตอร์ ให้เงินยังไม่พอ ช่วยโปรโมตด้วย โพสต์ลิงค์ให้หน้า facebook เปลี่ยนหน้า Profile เป็นรูปศิลปิน
4. เปลี่ยนใจ เราสามารถเปลี่ยนไปสนับสนุนโปรเจคอื่นๆ ได้เสมอ ถ้าการระดมทุนยังไม่ถึงเป้าหมาย (เหมือนกับ My Major Company)
5. ศิลปินไปถึงเป้าหมาย เมื่อประตูปิด มีไม่ใครเข้ามาเป็น ผู้เชื่อ เพิ่มได้อีก ขณะที่เราก็ไม่สามารถถอนเงินออกได้แล้ว
6. ทำให้เกิดสิ่งมหัศจรรย์ ศิลปินเริ่มใช้เงินที่ได้มาในการทำให้โครงการสำเร็จ ที่เราก็รอว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะดังหรือจะดับ
7. ได้รับรางวัล อาจจะได้ดาวน์โหลดเพลงฟรีก่อนใคร หรือได้รับสินค้าต่างๆ ที่ศิลปินเสนอให้ เช่น ซีดีแบบพิเศษ เสื้อคอกลม กินข้าวกับศิลปิน และอื่นๆ บางศิลปินถึงกับให้ส่วนแบ่งรายได้

ถ้าให้เปรียบเทียบ My Major Company กับ Sell A Band ว่ามีอะไรแตกต่างกัน คงมีคร่าวๆ ดังนี้

1. My Major Company จะให้ความมั่นใจในเรื่องการลงทุนมากกว่า Sell A Band คือ เขาเป็นค่ายเพลงจริงๆ ที่มีการจัดการมืออาชีพ ในขณะที่ Sell A Band ให้ทำกันเอง
2. Sell A Band มีศิลปินให้ค้นหามากกว่า ขณะที่ My Major Company เหมือนจะคัดกรองศิลปินมาแล้วระดับหนึ่ง ไม่ค่อยเปิดกว้างเท่าใดนัก
3. Sell A Band ให้อิสระในการทำงานมากกว่า เพราะไม่ต้องอยู่ในกรอบของค่ายเพลง สามารถคิดสร้างสรรค์ได้เต็มที่ คือ ถ้าอยากลองทำอะไรแปลกๆ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมาเซ็นเซอร์ห้ามทำ
4. Sell A Band มีแนวคิดในมุมมองของแฟนเพลงมากกว่า คือ เขาพยายามคิดว่า ถ้าเราเป็นแฟนเพลง เราชอบศิลปินนี้ และอยากสนับสนุน เราจะทำอะไรบ้าง และมองว่า ถ้าศิลปิน มีคนมาสนับสนุน ศิลปินจะให้อะไรบ้าง ในขณะที่ My Major Company เป็นมุมมองของค่ายเพลง ที่คิดว่าจะสนับสนุนศิลปินหน้าใหม่ให้สำเร็จได้อย่างไร ในรูปแบบของค่ายเพลง โดยที่ขอแรงสนับสนุนจากแฟนเพลงด้านการเงิน โดยเสนอรายได้ตอบแทนอย่างชัดเจน

ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้วล่ะ ว่าชอบแบบไหน ส่วนผมบอกเลยว่าชอบ Sell A Band มากกว่า เพราะดูไม่เป็นการค้ามากจนเกินไป สำหรับแฟนเพลง แค่ได้ทำอะไรให้ศิลปินเราชอบ แล้วได้อะไรตอบแทนมาบ้างเล็กๆ น้อยๆ มันก็รู้สึกดีมากๆ แล้ว

จ่อหัวมาก็ดูไม่ค่อยจะน่าสนใจนัก ลงทุนในศิลปิน? ในค่ายเพลง? ใครๆ ก็รู้ว่าทุกวันนี้ค่ายเพลง เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่อยู่ในช่วงขาลง มีทั้งแบบ เคยได้กำไร 100 ล้าน แต่เหลือแค่ 50 ล้าน หรือพวกที่หนักหน่อย ก็ขาดทุนจนต้องปิดบริษัท ให้ยอมให้ค่ายเพลงอื่นมา Take Over ไปก็มี ศิลปินเพลงก็ไม่ได้ขายถึง 1 ล้านเหมือนเมื่อก่อนแล้ว โดยเฉพาะเพลงไทย

จริงๆ ผมก็ไม่ใช่คนที่อยู่ในวงการนี้สักนิดเดียว แค่คนชอบฟังเพลง ที่ชอบซื้อเทปและซีดี หรือดีวีดี เพื่ออุดหนุนศิลปิน และต่อต้านการซื้อเทปผี ซีดีเถื่อนอย่างจริงจัง (คนรอบข้างจะรู้ดี) แต่ผมก็มีความหวังในวงการเพลงนะ อยากให้ศิลปินที่ทำเพลงเป็นอาชีพ สามารถมีรายได้พอเพียง มีความก้าวหน้า ออกอัลบั้ม 1 2 3 4 ได้

ในระหว่างที่กำลังอ่านบทความเรื่อง Help Your Favorite Band Get Major Gigs by “Liking” & Following Them (บทความแนะนำเว็บไซต์ WHOOZNXT บริการโปรโมตศิลปินหน้าใหม่ที่ไม่เคยได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงมาก่อน ให้ได้มีโอกาสไปออกรายการอย่าง Jimmy Kimmel Live! ถ้ามีแฟนเพลงถึง 250,000 แต่จริงๆ วงที่ได้ไปโชว์ในรายการไปแล้ว คือ ASKING ALEXANDRIA มีแฟนเพลงแค่ 9 หมื่นเท่านั้น แต่เนื่องจากอัตราการเติบโตสูงมาก รายการ Jimmy Kimmel Live! ก็ไม่ปฏิเสธที่วงหน้าใหม่วงนี้)

My Major Company

ตอนท้ายของบทความได้แนะนำเว็บอื่นๆ ที่มีแนวคิดใกล้เคียงกัน (ให้ความสำคัญของแฟนเพลง) คือ My Major Company ซึ่งเป็นเว็บไซต์ที่ไอเดียดีมากๆ เปิดโอกาสให้ศิลปินหน้าใหม่ได้มาโชว์งานเพลง โดยมีเป้าหมายที่การหาเงิน 1 แสนปอนด์ (ประมาณ 5 แสนบาท) โดยนักลงทุนสามารถซื้อหุ้นได้ตั้งแต่ 1 หุ้นจนถึง 100 หุ้น ต่อ 1 ศิลปิน (1 หุ้น เท่ากับ 10 ปอนด์) โมเดลธุรกิจของ My Major Company ประสบความสำเร็จมากพอสมควร มีวง 10 วงแล้วที่สามารถหาเงินได้ลงทุนได้ถึง 1 แสนปอนด์

มีคำถามว่า ทำไม ต้องใช้เงินถึง 1 แสนปอนด์?

เงินจำนวนนี้ My Major Company ซึ่งไม่ได้เป็นแค่เว็บไซต์ แต่เป็นค่ายเพลง เอาเงินไปใช้ในการทำอัลบั้ม โปรโมชั่น และจัดจำหน่าย ซึ่งการทำอัลบั้มนี้รวมค่าเช่าสตูดิโอบันทึกเสียง จ้างนักดนตรี โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับมิวสิควิดีโอ การถ่ายทำมิวสิควิดีโอ การออกทัวร์ จ่ายค่า PR แม้กระทั่งซื้อโฆษณา เงินจำนวน 1 แสน มั่นใจได้ว่าจะสามารถทำให้ศิลปินเป็นที่รู้จักในวงกว้าง เมื่อคนรู้จักเยอะ โอกาสที่จะมียอดขายจากซีดี เสื้อยืด หรือคอนเสิร์ตก็จะมีมากขึ้นด้วย และก็จะแปลเปลี่ยนเป็นผลกำไรให้กับนักลงทุน (ดูจริงจังมาก ถ้าสนใจรายละเอียดที่มากขึ้นลองอ่านจาก FAQ ของ www.mymajorcompany.co.uk)

อ่านมาถึงตรงนี้ ผมก็ลองคิดถามตัวเองว่า ถ้าเราชอบวงสักวงหนึ่งจริงๆ เราจะกล้าลงทุนในศิลปินที่เราชื่นชอบไหม โดยที่เรามีความเสี่ยงเล็กน้อยกับเงินของเราที่อาจจะศูนย์เปล่าไป ถ้าวงที่เราชื่นชอบ ไม่ดังขึ้นมา แต่ถ้าลองไปอ่านรายเอียดการลงทุนจาก My Major Company ต้องยอมรับว่า เขามี Solution ที่ใช้ได้เลย เราสามารถย้ายเงินของเรา ไปลงทุนในศิลปินคนอื่นในค่ายเพลงได้ตลอดเวลา จนกว่าเงินจะครบ 1 แสน ซึ่งลองคิดดูว่า ถ้ามีคนจำนวนมากยอมให้เงินกับศิลปินวงหนึ่งถึง 1 แสนปอนด์ ศิลปินคนนั้น หรือวงนั้น มันต้องมีดีบ้างแหล่ะ มันต้องไม่ธรรมดา มีฝีมือระดับหนึ่งเลย โอกาสจะประสบความสำเร็จมันก็มีสูงเหมือนกัน

โดยส่วนตัวแล้ว การฟังเดโม 5 เพลงจากศิลปินหน้าใหม่ มันก็เพียงพอแล้วที่จะตัดสินใจจ่ายเงินประมาณ 500 บาทเพื่อศิลปิน (แต่ตอนนี้ยังไม่ได้จ่ายเงินให้ใคร 555) เพราะปกติผมซื้อซีดี ก็ 300-500 บาทอยู่แล้ว การสนับสุนแค่นี้ไม่ได้มากเกินไป ซึ่งถ้าผมเห็นโอกาสมากหน่อย ผมอาจจะยอมจ่ายเงินมากขึ้นก็ได้ และมันก็เป็นความสุขนะ ที่ได้ฟังเพลงใหม่ๆ จากวงอะไรก็ไม่รู้ รู้สึกดีกว่าการฟังวิทยุไปเรื่อยๆ มันเหมือนกับว่า เราได้ค้นพบอะไรบางอย่างที่มันเจ๋ง ยิ่งถ้าวงที่เราสนับสนุนดังขึ้นมา มันคงจะน่าภูมิใจไม่น้อยเลย

สุดท้ายก็อยากรู้เหมือนกันว่า คนอ่านบทความนี้คิดยังไง แตกต่างกับที่ผมคิดไหม

Yellow Cab Co. makes a stop in Oakland

ธรรมชาตินั้นเป็นจุดกำเนิดของทุกสิ่ง ไม่ว่ามนุษย์ สัตว์ ต้นไม้ ป่า หรือทะเล ล้วนเกิดมาจากธรรมชาติทั้งนั้น ดังนั้นเวลาที่เราได้อยู่กับธรรมชาติ โดยที่ไม่มีความเจริญทางวัตถุเข้ามาเกี่ยวข้อง จึงทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายอย่างช่วยไม่ได้ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ทางเลือกของการพักผ่อนของเรา จึงต้องมีจุดหมายปลายทางอย่าง ภูเขา ทะเล น้ำตก หรือสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นวิถีชีวิตเก่าๆ ของชุมชน ซึ่งการไปเที่ยวผับ บาร์ หรือห้างสรรพสินค้าในเมือง ไม่อาจทำให้เราพบกับผ่อนคลายเต็มอิ่มได้มากเท่าที่ธรรมชาติมอบให้เรา

ดังเช่น เพลง Big Yellow Taxi ของ Joni Mitchell ศิลปินระดับตำนานที่ถ่ายทอดความรู้สึกของเธอ เมื่อเธอไปเยือนเกาะฮาวายเป็นครั้งแรก “ฉันนั่ง Taxi ไปโรงแรม และเมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น รูดม่านออก มองไปไกลๆ ก็พบกับเทือกเขาเขียวขจีสวยงามมาก แต่เมื่อฉันมองลงมาด้านล่างกลับเจอลานจอดรถที่ใหญ่มากไกลสุดสายตา นั่นแทบทำให้หัวใจฉันแตกสลาย มันทำลายสวรรค์ที่สวยงามจนหมดสิ้น เวลานั้นฉันนั่งลงเขียนเพลงนี้ขึ้นมา” เธอเปิดเผยที่มาของเพลงไว้ในบทความของ Alan McDougall ตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษที่ 70

Joni Mitchell Live

นับเป็นเวลากว่า 40 ปีแล้วที่เพลง Big Yellow Taxi ได้เป็นแทนของแนวคิดการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม และเสียดสีการกระทำที่น่าขันของมนุษย์เรา เช่นในประโยค They took all the trees / Put ‘em in a tree museum / And they charged the people / A dollar and a half just to see ‘emก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงของเกาะฮาวาย มี พิพิธภัณฑ์ป่าไม้ชื่อ Foster Botanical Garden และเก็บเงินค่าเข้า 1 – 5 ดอลลาร์ เหมือนกับพยากรณ์ว่า ต่อไปต้นไม้จะค่อยๆ หมดไป จนเหลือแค่ในพิพิธภัณฑ์เท่านั้น หรือท่อน Hey farmer farmer / Put away that DDT * now / Give me spots on my apples / But leave me the birds and the bees / Please! ที่เรียกร้องให้ชาวสวนทั้งหลายเลิกใช้ DDT แล้วปล่อยให้แอปเปิลเป็นรูบ้าง คือไม่ต้องกังวลเรื่องนกและผึ้งที่จะมาทำลายผลผลิตของชาวสวนมากเกินไป
แม้ว่าแนวคิดแรกของเพลงมาจากการที่อยากจะสื่อสารเรื่องสิ่งแวดล้อม แต่การจะพูดเรื่องสิ่งแวดล้อมแบบตรงๆ ก็ดูจะไม่มีศิลปะเท่าใดนัก การเลือกที่จะเปรียบเทียบกับความรัก และการสูญเสียคนรัก จึงเป็นแนวคิดที่ฉลาดมากๆ เนื้อเพลงตรง Late last night / I heard the screen door slam / And a big yellow taxi / Took away my old man จึงบอกกล่าวเรื่องราวของคนรักคนเก่าที่ได้ขึ้นรถแท็กซี่สีเหลืองคันใหญ่จากไปเมื่อกลางดึก

Foster Botanical Garden (general_view) - Honolulu, HI

ถ้าจะให้เปรียบเทียบเพลงนี้กับหนัง มันน่าจะออกแนว Romantic Comedy มากกว่า Drama เพราะมีท่อนหยิกกัดให้เจ็บๆ คันๆ แบบพอประมาณ ซึ่งก็เข้ากับดนตรีของเพลงนี้ที่ออกแนวสนุกๆ มีท่อนฮุคที่ติดปากได้ง่ายมากๆ สนุกขนาดที่ว่า Mitchell เองได้บันทึกเสียงหัวเราะขณะร้องเพลงลงไปด้วย

Big Yellow Taxi เวอร์ชันแรก บรรจุอยู่ในอัลบั้มLadies of the Canyon (1970) และได้ตัดเป็น Single แรกของ Joni Mitchell โดยเข้า Billboard Hot 100 สูงสุดอันดับที่ 67 ในขณะที่ฝั่งอังกฤษ เพลงนี้ได้ขึ้นถึงอันดับ 11 ต่อมาเธอออกเวอร์ชันบันทึกการแสดงสดในปี 1975 ก็ได้รับการตอบรับมากขึ้นไปอีก ไปไกลถึงอันดับที่ 24

จนถึงทุกวันนี้ Big Yellow Taxi ถูกนำมาทำใหม่จากศิลปินต่างๆ มากถึง 255 ศิลปิน ซึ่งเวอร์ชันที่มีชื่อเสียงก็คงจะหนีไม่พ้นของ Amy Grant ที่ออกมาตั้งแต่ปี 1994 อยู่ในอัลบั้ม House of Love ที่มีการเปลี่ยนเนื้อเพลงบางช่วงตามที่ Mitchell ได้ขอเอาไว้ โดยสามารถขึ้น Billboard Hot 100 ที่อันดับ 67 และ Billboard Hot Adult Contemporary Tracks ในอันดับที่ 18

แต่เชื่อว่าในช่วงไม่กี่ปีนี้หลายคนคงจะรู้จักเพลงนี้จากเวอร์ชันปี 2003 ของ Counting Crows ที่มี Vanessa Carlton มาร้อง Back-up ให้ เพลงนี้บรรจุอยู่ใน Soundtrack หนังเรื่อง Two Weeks Notice และได้กลายเป็นเพลงฮิตอีกครั้ง สามารถเข้าสู่อันดับ 42 ของ Billboard Hot 100 และ อันดับ 5 ของ Billboard Adult Top 40

Big Yellow Taxi
by Joni Mitchell

They paved paradise
And put up a parking lot
With a pink hotel *, a boutique
And a swinging hot spot

Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot

They took all the trees
Put ‘em in a tree museum *
And they charged the people
A dollar and a half just to see ‘em

Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot

Hey farmer farmer
Put away that DDT * now
Give me spots on my apples
But leave me the birds and the bees
Please!

Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot

Late last night
I heard the screen door slam
And a big yellow taxi
Took away my old man

Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot

They paved paradise
And put up a parking lot

© Siquomb Publishing Company

ถ้าเราฟังเพลงนี้ผ่านๆ หรือดู Music Video ของ Counting Crows เพลงนี้อาจเป็นแค่เพลงรักที่ฟังสบายๆ เพราะมีท่อน Chorus ที่ติดหูมาก โดยเฉพาะประโยคที่ว่า “They paved paradise and put up a parking lot” เราอาจจะไม่ได้สนใจความหมายของเพลงนี้ด้วยซ้ำว่าทำไมมันต้องปูพื้นสวรรค์โดยการผุดลานจอดรถขึ้นมา แต่ถ้าลองดูเนื้อเพลงให้ละเอียด เราก็จะเห็นถึงความตั้งใจของ Joni Mitchell ที่ต้องการใช้เพลงนี้สื่อสารให้คนฟังนึกถึงเรื่องสิ่งแวดล้อมกันมากขึ้น ในภาวะที่ความเจริญในรูปแบบของคอนกรีตและปูนกำลังคืบคลานเข้าไปทำลายความสวยงามของธรรมชาติจนหมดสิ้น

Apparently happened in my head, I’ve got the idea about “The Future of Selling Music” and I have 2 ways to do it.

1. Music becomes a niche product, A big company won’t play a big role or decrease his power. Not just in Thailand, nowadays we hardly find people who spend their money in CD or DVD for their favorite artists. When they produce 10 thousands or 100 thousands, they bet it with a massive promotion through many mass media. It looks like a bad business, not worth it. If they produce 10 thousand copies, they must put one’s heart and soul to sell their CDs. Think about the fact in Thailand now, to sell 100 thousand copies, it almost likes a day dream.
2. Mass music maybe won’t invest a lot in advertisement like before, it seems to be a different way from above that I’ll see many big sell albums in the future but won’t make through many mass advertisements like an old fashion. The artist will make a good music more than think about how to sell and make it hits. And a way to promote will change, Internet’ll take a big role more and more but not cost it too much. Now I see new artists make a hit through Myspace or YouTube such as Susan Boyle and the phenomenon likes this will regularly happen.

Derek Webb Store

As 2 ways above make artists begin to adjust, to make an album in a new way. Now I have 3 suggestions for who that want to be an artist or already an artist.

1. An artist should make a self-title album, a rookie will make it by himself. But who is with a record company will leave. Like “Get famous and leave the records” but not exactly that. Many artists got famous, many fans, before signed with the records. When the records found them, they saw the opportunities and signed them. From a thousand copies artist they become a hundred thousand copies or million. I think it’s Win-Win because the records got what they want and the artists too. But the artist who familiar with technology will see the opportunities to promote through Internet. They will leave the records to make and own album and sell it by themself. It’s a high risk, not easy to success. Now I’m waiting to see if they open the website and sell CDs how many they sell it. I can’t wait to see that result.
2. An artist should start a marketing with fan more than before, like give a privilege to them who buy CD which in the past they did nothing. Even they’re willing to give a couple hundred Baht but just got songs. Sometimes they was cheated by a special version CD, that release after the artists got hits but they brought it before. You know, like didn’t care fans, sometimes “Bonus track,” Bonus DVD”. It’s disgusting to do something like that.I think that idea comes from the records who want a money. But my idea, fans who buy CD will get a privilege such as fan club member further a discount for the concerts or t-shirt or get everything before an others.
3. An artist should sell their product in many different formats, not like today that they hope in t-shirt and concert selling. That means they must listen to the fans. For my idea, they may have 3 format of selling such as “Digital Format” that be MP3 only (iPod Quality 192 kpbs) to sell to a big market, for listener who like music but don’t want to pay a lot. I think the reasonable price should cheaper 10 times than CD price. If the average CD price in Thailand for about 200 Baht, that means the whole album will be around 20 Baht. Second format as I think is “CD+Digital”, like a valued added for who that buy CD, they can download the MP3 through a website and it costs 200 Baht. The last format, “CD+Digital+Video+T-Shirt”, they get physical CD and t-shirt and MP3 and video they can download it. Maybe only 400 Baht for the last format. Second or third format is for a real fan. If I suppose that the first format sells 10,000 copies, we get 200,000 Baht, the second sell 5,000 copies and get 1,000,000 Baht and the third sell 1,000 copies and get 400,000 Baht. The artist will totally earn 1,600,000 Baht for 1 album. That’s not including the income from concerts, t-shirts that is generated in the future. It’s not bad for the income likes this (you can see an example for the format of selling from Derek Webb that has 6 formats).

This is just my opinion that’s still just an idea, didn’t prove in the real case. Just only I want to write and submit it to you because I believe that the future will be like this If this model works, you can sell your music for only a thousand or 10 thousands but can survive. But if you can do a great marketing and great album, you can have a potential to sell a hundred thousands for the Digital or 10 thousands for the physical. Will rich, man.

Anyway, this blog will try update about the music industry and if any body has a good idea to share. Just keep dicussing in this website.

การขายงานเพลงแห่งอนาคต

Pre-oders from Switchfoot

ช่วงนี้ผมกำลังหมกมุ่น สนใจเรื่องอุตสาหกรรมดนตรีเป็นอย่างมาก คือเป็นความสงสัยส่วนตัวว่าต่อไปนักดนตรีจะขายเพลงของตัวเองยังไง แม้ว่าผมอาจจะไม่ใช่นักดนตรี เล่นดนตรีไม่เป็น (จะว่าไปก็เคยเล่นเป็นเมื่อตอนประถมเหมือนกัน แค่เป่าเมโลดี้ในวงดุริยางค์ แต่ก็ไม่ได้สานต่อความสามารถทางดนตรีแต่อย่างใด 555) แค่ฟังเพลงอย่างเดียว ทำให้ผมติดตามข่าวแนวๆ นี้ตลอดเวลา จนเกือบจะเป็นกูรูในด้านนี้กับเขาเหมือนกัน (คิดเอาเอง) ขาดเพียงอย่างเดียวคือไม่เคยทำงานเกี่ยวกับดนตรีกับเขาเลย เป็นอย่างมากก็แค่เขียนบทความเกี่ยวกับเพลงลงแมกกาซีนเล็กๆ (Bridge, UPluz)

อยู่ดีๆ ผมก็มีแนวคิดเขามาในหัวว่า ในอนาคตการขายเพลงมีแนวโน้มอยู่ 2 ทาง เท่าที่ผมพอจะมองเห็น คือ

1. งานเพลงจะกลายเป็น Niche ค่ายเพลงใหญ่ๆ จะลดบทบาทลง ทำไมผมถึงคิดแบบนั้น? เพราะว่าทุกวันนี้ ไม่ใช่แค่เมืองไทย เรามีคนจำนวนน้อยมากที่ยอมจ่ายเงินเพื่อซื้อ CD, DVD สำหรับศิลปินที่เขาชื่นชอบ การผลิตจำนวนหลักหมื่น หลักแสน มันต้องแลกมาด้วยการทุ่มทุนซื้อสื่อในการโปรโมตอย่างหนัก ซึ่งมันดูจะไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่นัก สมมติว่าปั้มมาหมื่นแผ่น กว่าจะขายได้ก็แทบจะปาดเหงื่อกันเลย เอาง่ายๆ ในเมืองไทยเวลานี้ หลักแสนแผ่นนี่เรียกว่าเป็นความฝันที่เลือนลางเหลือเกิน
2. งานเพลงที่เป็น Mass อาจจะไม่ต้องใช้การลงทุนด้านการโฆษณามากเหมือนแต่ก่อน มันดูสวนทางกับข้อแรกนิดๆ ตรงที่ว่า งานเพลงที่ขายได้ถล่มทลายจะมีให้เห็นกันเรื่อยๆ แต่อาจจะไม่ได้เกิดจากความพยายามที่จะขายให้ได้มากๆ โดยใช้โฆษณาแบบเก่าๆ ศิลปินจะมุ่งทำงานเพลงที่มีคุณภาพ มากกว่ามั่วคิดแต่เรื่องการขายอย่างไรให้ได้เยอะๆ และวิธีโปรโมตก็จะเปลี่ยนไป ช่องทางอินเทอร์เน็ตเริ่มจะมีบทบาทมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ใช้ต้นทุนไม่มากนัก เราจึงได้เห็นศิลปินเกิดใหม่ผ่าน Myspace หรือ YouTube มากขึ้นเรื่อยๆ เช่น ซูซาน บอยล์ เป็นต้น และต่อไปปรากฎการณ์แบบนี้จะมีให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ

ซึ่ง 2 แนวทางข้างต้น ทำให้ศิลปินต้องเริ่มปรับตัวกันได้แล้ว การทำอัลบั้มมันจะไม่ใช่แบบเดิมอีกต่อไปแล้ว ก็เลยมีข้อเสนอ 3 ข้อสำหรับใครที่คิดจะเป็นศิลปิน หรือเป็นศิลปินอยู่แล้ว

1. ศิลปินควรจะเริ่มทำงานเพลงกันเอง พวกหน้าใหม่ก็จะทำเพลงเองไม่สังกัดค่าย พวกสังกัดค่ายก็จะออกจากค่ายเพลง จะเรียกว่าดังแล้วถีบส่งค่ายเพลงส่งก็ว่าได้ แต่จริงๆ ก็ไม่ขนาดนั้น มีศิลปินมากมาย ที่ดังมาก่อนอยู่ค่ายใหญ่ คือมีฐานแฟนเพลงอยู่แล้ว แล้วค่ายเพลง มาเจอเข้า แล้วมองว่าน่าจะดังได้ ก็จัดการเซ็นสัญญาอยู่ในค่ายเพลง จากที่เคยขายได้หลักพันแผ่น ก็กลายเป็นหลักแสนหลักล้านเป็นต้น ผมว่าค่ายเพลงก็ได้ประโยชน์ไปแล้ว ศิลปินก็ได้ด้วย แต่ศิลปินที่ปรับตัวให้เข้ากับเทคโนโลยีได้ดี จะเริ่มมองเห็นช่องทางการโปรโมตผ่านอินเทอร์เน็ต ทำให้เขาออกจากค่ายเพลง เพื่อมาทำงานเพลงของตัวเอง แล้วขายเองด้วย จะว่าไปก็เสี่ยงเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าจะประสบความสำเร็จ ตอนนี้ก็รอดูอยู่เหมือนกันว่า ถ้าศิลปินเปิดเว็บไซต์ขาย CD เอง จะขายได้เยอะขนาดไหน ขายได้ถึงแสนหรือไม่ เป็นเรื่องที่น่าติดตามจริงๆ
2. ศิลปินควรจะเริ่มทำการตลาดกับแฟนเพลงให้มากขึ้น คือให้สิทธิพิเศษกับแฟนเพลงที่ยอมอุดหนุน CD มากกว่าแต่ก่อนที่แทบไม่ได้ทำอะไรเลยกับแฟนเพลง ขนาดเขายอมเสียเงินหลายร้อยบาท แต่ก็ได้แค่เพลงไปฟัง แถมยังน่าเจ็บใจมากๆ ที่แฟนเพลงที่ซื้อ CD ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ดันมากเจอ Special Version ออกมาขายโกยเงินทีหลังอีก คือ เหมือนไม่เห็นใจคนที่ซื้อไปก่อนเลย ทำ Bonus Track บ้าง แถม DVD บ้าง ผมว่ามันน่าเกลียดมาก ซึ่งแนวคิดแบบนี้น่าจะเป็นของค่ายเพลงที่หวังจะกอบโกยอย่างเดียว แนวคิดนี้คือแฟนเพลงที่ซื้อ CD อาจจะได้สิทธิพิเศษ เป็นแฟนคลับ แล้วอาจจะมีส่วนลดต่อเนื่องไป เช่น ซื้อตัวคอนเสิร์ตได้ถูกลง ซื้อเสื้อยืดราคาพิเศษ หรือได้อะไรก่อนคนอื่นเสนอ เป็นต้น
3. ศิลปินควรจะต้องขายผลงานในหลายรูปแบบมากขึ้น ไม่ใช่แบบตอนนี้ที่หวังจะขายแต่เสื้อยืด หรือคอนเสิร์ตกันอย่างเดียว นั่นคือจะต้องเข้าใจคนฟังมากขึ้น อาจจะต้องมีรูปแบบการขายให้เลือกมากถึง 3 แบบ เช่น “Digital Format” คือเป็น MP3 อย่างเดียว (iPod Quality 192 kpbs)  อันนี้จะเจาะตลาดกลุ่มใหญ่ คนที่ชอบฟังเพลง แต่ไม่ต้องการจ่ายเยอะ ราคาควรจะถูกกว่า CD ประมาณ 10 เท่า ถ้าเราคิดว่าเฉลี่ย CD แผ่นละ 200 บาท MP3 ทั้งอัลบั้มจะประมาณ 20 บาท แบบที่สองที่มองเห็นก็คือ “CD+Digital” อันนี้คือเป็น Value Added ให้กับคนที่ซื้อ CD ก็ได้จะไป Digital ไปพร้อมๆ กันเลย คือสามารถไปดาวน์โหลดจากเว็บไซต์ได้ทันทีในราคา 200 บาท แบบที่ 3 ที่มองเห็นก็คือ “CD+Digital+Video+T-Shirt” ที่จะได้ CD กับเสื้อยืดที่จับต้องได้ไป และ MP3 กับวิดีโอ ก็ไปดาวน์โหลดได้ในเว็บ อาจจะขายในราคา 400 บาท คือแบบที่ 2 และ 3 เป็นระดับของแฟนพันธุ์แล้วไง นี่ผมคิดง่ายๆ เอาเองนะว่า สมมติขายแบบแรกได้ 10,000 ชุด เราจะได้ไป 200,000 บาท แบบที่สองอาจจะได้ 5,000 ชุด ก็ได้ไปอีก 1,000,000 บาท แบบที่สาม ขายได้สัก 1,000 ชุด ได้ไป 400,000 บาท ศิลปินจะมีรายได้ รวมแล้ว 1,600,000 บาท ต่อการทำอัลบั้ม 1 ชุด นี่ไม่รวมการขายคอนเสิร์ต ขายเสื้อยืด ซึ่งอาจจะทำออกมาขายอีก ก็ดูมีรายได้ไม่น้อยเหมือนกันนะ (ลองดูตัวอย่างการขายอัลบั้มของ Derek Webb ได้ เขามีรูปแบบการขายถึง 6 แบบด้วยกัน)

คงต้องบอกอีกว่านี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวที่ยังไม่ได้ตกผลึก หรือพิสูจน์แล้วว่ามันจะสำเร็จ เป็นเพียงแค่แนวคิดที่อยากจะลองเขียน อยากลองเสนอดู เพราะผมเชื่อว่า ทิศทางมันมีโอกาสจะมาในแนวๆ นี้สูงมาก ลองดูจาก Model ที่นำเสนอ ศิลปินสามารถขายผลงานตัวเองในหลักพัน หลักหมื่น ก็สามารถจะเลี้ยงตัวเองได้ คือ ถ้าเกิดทำการตลาดๆ ดี เพลงดีจริง ก็มีโอกาสสูงที่จะมียอดขายแบบ Digital เป็นแสน หรือขาย CD ได้หลักหมื่นก็ได้ เรียกได้ว่ารวยกันเลยทีเดียว

ยังไงใน Blog นี้ผมจะพยายามนำเสนอแนวคิดในด้านอุตสาหกรรมดนตรีไปเรื่อยๆ ถ้าใครมีไอเดียดีๆ อยากมาแลกเปลี่ยนกัน ก็มาพูดคุยกันในในเว็บนี้ได้นะครับ

k7u5cad86v

Sixpence None The Richer

Breathe Your Name อยู่ในอัลบัม Studio ชุดสุดท้ายของ Sixpence None The Richer คือชุด Divine Discontent (2002) ถ้าไม่นับชุด The Best of Sixpence None the Richer (2004) ซึ่งเป็นชุดสุดท้ายของวง และเป็นการปิดตำนานวงคริสเตียนที่มียอดขายในระดับ Platinum รวมถึงการเป็นวงได้รับการยอมรับในตลาดเพลงทั่วโลกด้วย

Sixpence None the Richer เริ่มต้นเมื่อ 15 ปีที่แล้ว จาก Leigh Nash (ร้องนำ) และ Matt Slocum (แต่งเพลงและมือกีต้าร์) ซึ่งเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ High School ออกอัลบัมกับค่ายเล็ก ๆ 2 อัลบัม ก่อนที่จะเซ็นต์สัญญากับค่าย Squint Entertianment ซึ่งเป็นค่ายอินดี้ก่อตั้งใหม่ในสมัยนั้น โดยเปิดตัวด้วยอัลบัม Sixpence None the Richer ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับวง และมีเพลงที่ฮิตไปทั่วโลกอย่าง Kiss Me ที่ได้รับอิทธิพลจากการเป็น Soundtrack หนังดังอย่าง She’s All That เพลงนี้กลายเป็นเพลงที่ถูกเปิดมากที่สุดใน 11 ประเทศ รวมถึงเป็นเพลงประกอบงานแต่งงานของเจ้าชาย Edward ในปี 1999 นอกจากนี้ในอัลบัมนี้ยังมีเพลงดังอย่าง There She Goes อีกด้วย

ค้นหาข้อมูลของ Sixpence None the Richer เพิ่มเติมได้ที่ www.sixpence-ntr.com/home_content.html (ตอนนี้ยังมีเว็บไซต์อยู่ครับ แม้วงจะปิดตัวไปแล้ว)

หลังจะยุบ Sixpence None the Richer ไป 2 ปี ล่าสุดอดีตนักร้องนำ คือ Leigh Nash ได้เตรียมออก Solo Album ในช่วง Summer นี้ ในระหว่างนี้ได้มีเพลงออกมาให้ฟังกันบ้างแล้ว ลองเข้าไปที่ http://leighnashmusic.com นะครับ

เพลง Breathe Your Name เคยขึ้นถึง Top 20 ซึ่งวิทยุบ้านเราก็เปิดเพลงนี้เหมือนกัน มาดูเนื้อเพลงกันครับ

Breathe Your Name

It’s every day
I’m in this place
I feel this way
I feel the same
It’s every day
I’m in this place
I feel this way
I feel the same

Is it all inside my head
Is it all inside my head
I’ll view the list
And take my pick
I view my faith
And make a choice
‘Cause it’s nobody else’s but mine

But you are in my heart
I can feel your beat
And you move my mind
From behind the wheel
When I lose control
I can only breathe your name
I can only breathe your name

So many days within this race
I need the truth
I need some grace
I need the path
To find my place
I need some truth
I need some grace
The part of you
That’s part of me
We’ll never die
We’ll never leave
And it’s nobody else’s but mine

You are in my heart
I can feel your beat
And you move my mind
From behind the wheel
When I lose control
I can only breathe your name
I can only breathe your name

You’ll view the list
And take your pick
You’ll view my faith
And make a choice
‘Cause it’s nobody else’s but yours

And you’re in my heart
I can feel your beat
And you move my mind
From behind the wheel
When I lose control
I can only breathe your name

‘Cause you’re in my heart
I can feel your beat
And you move my mind
From behind the wheel
When I lose control
I can only breathe your name
I can only breathe your name
I can only breathe your name
I can only breathe your name

บางครั้งเวลาเศร้า หรือกำลังสับสน การได้ฟังเพลงที่มีจังหวะ Pop สนุก ๆ และมีเนื้อหาดี ๆ อย่าง Breathe Your Name น่าจะช่วยให้เราสดชื่นขึ้นบ้าง แต่นั้นอาจจะเป็นเพราะ “Your Name” ในเพลงนี้มีพลังที่สามารถช่วยเราได้ด้วย คงไม่ต้องใบ้นะครับว่า “Your Name” ในเพลงนี้ชื่ออะไร

David Crowder Band

วันนี้เลือกเพลงเด่นจากงาน GMA Music Awards มาอีก 1 เพลง Here Is Our King ได้รับรางวัล Rock Song of The Year ในขณะที่ David Crowder Band ก็พาอัลบัม A Collision ก็ได้รับรางวัล Rock Album of The Year ไปด้วย แถมท้ายด้วยรางวัล Special Event Album of The Year จาก Soundtrack Narnia ไปด้วย (Track เพลง Turkish Delight) อยากรู้จัก David Crowder Band มากขึ้นเข้าไปที่ www.davidcrowderband.com ครับ

ต้องบอกว่านี่เป็นอีกหนึ่งผลผลิตจาก Passion Conference (www.268generation.com) ที่มี Louie Giglio เป็นผู้ก่อตั้ง แล้ว Giglio ยังได้รับรางวัล Youth Musical of The Year จาก His Renown ไปอีก สรุปรวม กับ Chris Tomlin ด้วย ทำให้ ค่าย Passion/Sixstepsrecords ได้ GMA Music Awards ไปโชว์ถึง 10 ตัว ต้องบอกว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ

เพลง Here is Our King ผมได้ฟังครั้งแรกใน Passion 05 พูดถึงดนตรีต้องบอกว่าเป็นการผสมผสานเพลงร็อคกับอิเล็กทรอนิกส์โปรแกรม ทำให้ได้ Sound ที่ทันสมัยมาก ๆ ยิ่งได้ดูใน DVD แล้วรู้สึกอยากไปดูคอนเสิร์ตของ DCB มาก ๆ เบื้องหลังของเพลงนี้มาจากการที่ David Crowder ได้ดูข่าวเหตุการณ์สึนามิ วันที่ 26 ธันวาคม 2004 เขาบอกว่าดูแล้วก็ตกใจมาก ที่เห็นคนตายกันเยอะมาก ทำให้รู้สึกว่า เราจะอธิบายเหตุการณ์นี้อย่างไรดี ในเมื่อพระเจ้าทรงยิ่งใหญ่ พระเจ้าเป็นความรัก แต่คนตายเป็นแสน ขออธิบายด้วยเนื้อเพลงก่อนดีกว่า

Here Is Our King

From wherever spring arrives to heal the ground…from wherever searching comes
(the look itself a trace of what we’re looking for).
So be quiet now and wait.

The ocean is growing.
The tide is coming in.
Here it is…Here is our King.
Here is our love.
Here is our God who’s come to bring us back to Him.
He is the One. He is Jesus

And what was said to the rose to make it unfold
was said to me here in my chest,
so be quiet now and rest.

The ocean is growing.
The tide is coming.
Here it is…He is our King. He is our love.
He is our God who’s come to bring us back to Him.
He is the One.
He is Jesus.

Majesty.
Finally.

ผมว่าเพลงนี้ได้ตอกย้ำความเชื่อของคริสเตียนได้อย่างดี เหตุการณ์ร้าย ๆ ที่รุนแรงแบบเหลือเชื่อเหล่านี้ เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น เราต้องกลับมาย้อนดูตัวเราเองว่า ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ พระเจ้าอาจจะกลับมารับเราไปเมื่อไหร่ก็ได้ ดังนั้นเราจึงต้องรอคอยอย่างจดจ่ออยู่เสมอ ทำในสิ่งที่เป็นน้ำพระทัยพระเจ้าจริง ๆ แต่ในท้ายที่สุดแล้ว พระเจ้าจะกลับมารับเราอย่างสง่างาม พระสิริของพระองค์จะปรากฎแก่ทุกสายตา ขอให้ในวันนั้นเป็นเราที่มีโอกาสนคุกเข่าต่อหน้าพระองค์ด้วยความภาคภูมิใจ